هرگز رفتنت در باورم نگنجید. چرا که تو نرفته بودی. فقط از نگاه من دور شده ای همین! هنوز صدایت را می شنوم. صدای قدم هایت روی خاک سست فکه را می گویم. تو پرچم دار عشقی! تو بر فراز قله ی عشق ایستاده ای و فکه با تمام فرشتگانش، هر روز به طوافت می آید. امروز من هم به طواف چشم هایت آمده ام. خواستم حاجتم را بگویم اما نگفتم. نگفتم تا بدانی که پا روی دل می گذارم و خواهش تمام سلول های بدنم را لبیک می گویم و باز هم از تو، تو را می خواهم. باز هم بغضم را پنهان می کنم تا کسی شاهد تنهایی ام نباشد. آخر نمی خواهم تصور کنند که تو لحظه ای تنهایم گذاشته ای. دل را می شکنم و پا روی غرور لگد مال شده ام می گذارم. اما مردانه می مانم و می جنگم. همان گونه که تو خواسته ای. همان گونه که طلب کرده ای. عاشقت خواهم ماند حتی اگر جانم را نستانی و زیر بار منت نامردان رهایم کنی. حتی اگر خوار شوم. خارم کن. چرا که میدانی در چشم دشمنانت فرو خواهم رفت. پس خارم کن. که این چنین شکستن در راه تو، آرزوی دیرینه ی من است.

 

راحله